· 

Beren op de weg

Waar ga je naartoe? Hoe lang blijf je weg? Wat is je route? Op elk van die vragen luidt het antwoord 'weet ik niet'. Het gezicht dat de vraagsteller trekt spreekt boekdelen: hoe bestáát het. Een mens gaat toch zeker niet met heel haar hebben en houwen op de bonnefooi de wereld in. Daar hoort een uitgewerkt plan aan vooraf te gaan. Om de vraagsteller uit haar/zijn lijden te verlossen voeg ik dan maar toe "ik heb bedacht dat ik eerst naar Rotterdam ga, daarna naar Den Haag en Zoeterwoude-Rijndijk en dan... dat zie ik dan nog wel." Van opluchting schiet het vragende gezicht weer in de plooi. Het is een geruststelling van likmevestje natuurlijk want welke garantie heb ik dat er zich tussen Rotterdam en Rijndijk géén rampspoed afspeelt. Geen enkele toch? Afijn. Zo gezegd zo gedaan. Ik ben heelhuids aanbeland bij 'dat zie ik dan nog wel' en morgen zie ik het opnieuw. Dan fiets ik noordwaarts, richting Amsterdam. Als dát maar goed gaat.